Για εσένα που όλα αυτά τα χρόνια καρτερούσα...που πίστευα πως μια μέρα... Για εσένα που δεν ξέρω αν υπήρχες καν πουθενά αλλού εκτός από το κόσμο των πιο γλυκών μουονείρων... Για εσένα αγάπη μου που μάλλον νιώθω πως δεν θα έρθεις... Για εσένα πρίγκηπα που όλοι μου έλεγαν πως δεν υπάρχεις... Για εσένα που τόσο σφηχτά αγκάλιαζα τις κρύες νύχτες... Μα τελικά νύχτωσε αστέρι μου... και στα χείλη μου πάγωσε το δάκρυ... Και τώρα μάλλον για μένα είναι αργά... Παίρνω το δρόμο της επιστροφής... Κατευθείαν για την κόλαση από την οποία είχα δραπετεύσει..μόνο με την ελπίδα πως θα έρθεις...